“Oké oké, ik doe het!” Suus vroeg het al voor de honderdste keer of ik nu echt niet iets met haar samen wilde doen. Wie ik ben? Ik ben Yvonne. Yvonne de chaoot die blij mag zijn dat haar hoofd aan haar lichaam vast zit. Sleutels ben ik altijd kwijt. En de controle over mijn leven? Tja, die ben ik natuurlijk nooit kwijt! Ik ben een goede doemdenker en kan erg mijn grenzen opzoeken om er vervolgens van in paniek te raken. Een ding daar ben ik nooit van in paniek geraakt: dat is de aankoop van mijn huis. In dat fijne huis zit ik regelmatig aan de eetkamertafel te bloggen op www.voorlief.nl . Hier blog ik over mijn single leven. Nu blog ik dus ook in deze rubriek Be Pure & Believe. 
 
Ik wilde heus wel met Suus samenwerken, maar ik vind mijzelf niet goed genoeg. Ik zie al beren op de weg, voordat we eigenlijk al onderweg zijn.Kan al rampscenario gaan bedenken als ik niet aan andermans verwachtingen voldoe. Dat is nu net mijn probleem. Mensen kunnen wel zeggen, je schrijft toch leuk en je krijgt geen negatieve reacties op je blog.  Ik geloof dat de mensen die mijn blog lezen het ook leuk vinden. Maar ik voel het niet, dat ik ‘de beste’ ben. Met de beste bedoel ik, dat ik mij niet voor mijn blog moet schamen.Ergens doe ik dat namelijk. Ik geef mij zelf bloot en als onbekende het lezen denk ik, prima. Zodra mijn familie of mijn vrienden het lezen, borrelt er ergens een soort schaamte gevoel. Waarom? Geen idee, daar kom ik misschien later nog wel achter. Schrijven vind ik namelijk echt ontzettend fijn. Het is ontspannend en op papier kan ik eigenlijk het beste verwoorden wat ik voel.
Maar dat ik goed genoeg daarin ben, dat voel ik niet. Dat is het hem nu net. Je moet het voelen. Voelen in je lijf en het voelen in je hart. Dat is nu dus ook hetzelfde met dit blog. Terwijl ik aan het schrijven ben denk ik: is dit goed genoeg?
En nee, ik solliciteer niet naar complimenten. Ik denk dat je er zelf ook wel eens last van hebt. Iets niet doen, omdat je denkt dat je het niet kan. Iets fantastisch bedenken maar het uiteindelijk niet uitvoeren. Uiteindelijk kunnen we altijd zoveel meer dan we denken. Dat is ook de kracht van gedachten. De kracht van gedachten die we dan ook weer moeten voelen anders werkt het als nog niet ;).
Ik denk ook niet dat ik van haar emoticons in de tekst mag aanbrengen, maar hoe kan ik dan mijn sarcasme overbrengen naar jullie? Daar ben ik trouwens ook goed in. Denken voor een ander, terwijl iedereen heel goed zelf kan denken. Daarin tegen kan ik niet in andermans hoofd kijken. Ik kan dus überhaupt niet weten wat een ander denkt. Dat de ander denkt dat is een ding wat zeker is. Maar misschien denkt deze persoon wel: Haha wat leuk.
Dan is mijn missie al geslaagd, want dat is wat ik wil. Mensen met een glimlach naar hun beeldscherm laten kijken. Dat andere mensen zich afvragen: Waarom zit jij te lachen? Terwijl de diegene dan zijn laptop of smartphone aan de ander laat zien en zegt: “Kijk hierom.”
Dat is dus wat ik tegen Suus zei, “oké oké. Ik doe het!”
“Oké oké” klonk inderdaad twijfelachtig. “Ik doe het!” klonk, ik kan het en ik voel dat ik het kan.
We gaan dat denken dus nu even uitzetten en het voelen met mijn hart aanzetten. Dat is moeilijk, maar ik doe mijn best!
Volg je Puur Suzanne al via Facebook,Instagram of Pinterest? Ik zou het leuk vinden om jou daar ook te zien.
quote - www.puursuzanne.nl
social
Laatste berichten van Yvonne (alles zien)