Twee weken geleden zaten wij nog op ons meditatie kussen te mediteren op ons matje tijdens een stilte & yoga retraite. Zoals we beloofd hebben zouden we dat met jullie delen. Nu is het dus tijd om er verslag van te doen. Op donderdag 17 maart vertrokken wij naar het Hof van Kairos in Winsterswijk voor een aantal dagen, rust, ontspanning, yoga en gezond eten. Wij boekte deze retraite via Yogacentrum Stilte in Beweging.Tijdens dat weekend mocht je een dagboek bijhouden. Die hebben wij er dan ook weer even bij gepakt.

Heb je je voorbereid op dit weekend?

Suzanne: Nee, ik probeerde er steeds niet aan te denken.Een vriendin zei voor vertrek: Jij in stilte? Jij kan niet eens fluisteren. Fijn zulke motiverende woorden ;-).
Ik had zin in een paar dagen relaxen, maar niet praten en niks doen? Ooh echt ik sprak er niet over. Het idee van niks doen daar kreeg ik echt blinde paniek van. Je mocht namelijk geen telefoon, boeken en muziek meenemen. Het enige wat geaccepteerd werd was een notitieboekje en een pen. Gelukkig mailde Mireille vooraf aan het weekend dat creativiteit ook erg belangrijk was. Voor vertrek kocht ik nog snel een kleurboek, stiften en kleurpotloden en stopte die in mijn tas. Dit voelde een stuk beter.

Yvonne: Het liefst bereid ik altijd alles in de puntjes voor. Maar voor dit weekend heb ik niets voorbereid. Dus dat zegt eigenlijk al genoeg, hoe grote uitdaging ik het vond. Hooguit voorbereiding om het af te zeggen. Ik voelde zoveel weerstand. Bang dat ik mijzelf zou verliezen.

Wat waren jouw verwachtingen vooraf?

Suzanne: Ik had geen verwachtingen. Ik stapte dit weekend heel nieuwsgierig in. Ik was heel benieuwd wat stilte en rust met mij zou doen. Ik hou van praten, muziek en online zijn. De drie dingen die niet toegestaan waren dit weekend. Ik liet mij graag verassen. Ik was ook erg benieuwd naar drie dagen veganistisch eten. Er zou gekookt worden met vooral veel groenten en fruit. Drie maaltijden per dag. Echt even stoppen met ongezond eten. Mij laten verwennen met pure en gezonde voeding.

Yvonne: Voordat ik erin ging had ik er zin in. Tenminste toen ik het geboekt had. Het leek mij een fijn gevoel om mijn hoofd eens op te ruimen. Het feit dat je niet mocht praten en geen telefoon had leek mij een enorme uitdaging. Ik had er eigenlijk verder weinig verwachtingen van. Hooguit dat ik wat rustiger zou worden en mij niet meer zo druk zou maken om alles. Maar toen ik voor de deur stond, dacht ik wil ik dit echt?

Yvonne: En dan is er gelijk antwoord op de volgende vraag hoe was het om zo lang stil te zijn? Ik zal je iets verklappen. Helemaal stil ben ik niet geweest. Stiekem fluisterde ik met Suus over het weekend op onze kamer. Over een workshop, waar ik pischagerijnig van was geworden. Omdat ik al mijn energie had weggegeven. Dan is het wel even fijn om dat gevoel van je af te fluisteren. Als het over iets anders ging dan het retraiteweekend. Dan zei de ander al gauw. Stop!
Maar als je dus zo weinig praat, werken je oren veel beter. Je geur is sterker en je ziet veel meer kleine details. Ik vind het heel lastig om onder woorden te brengen, wat ik van de stilte vond. Dat het bijzonder was is een ding wat zeker is. Bijzonder dat je andere zintuigen het praten soort van overnemen.

Een klein stukje uit mijn dagboek:
Als ik maar geen scheetje laat. Dat is wat ik denk tijdens de meditatie in de vroege ochtend. Het is stil op de achtergrond kraait de haan. Ik tik met mijn teen mijn kop thee om. Dag stilte, hallo onrust.
Het is rond de klok van zeven uur. Het is de eerste morgen in stilte en we zijn met zijn alle vijfenveertig minuten aan het mediteren. Het duurt lang vind ik. Ik ga tellen in mijn hoofd, om in te schatten hoeveel minuten er al voorbij zijn. Dat moet je dus niet doen.

Suzanne: Ik vond het vreselijk. Elke ochtend om zeven uur gingen wij mediteren en dat drie kwartier lang. De eerste keer dacht ik echt steeds. Hoeveel tijd zal er voorbij zijn? Ik ging steeds op mijn horloge kijken. Ook deed mijn rug zeer. Of ik verzon dat mijn rug zeer deed. Echt ik dacht steeds hoe kan ik drie kwartier stil blijven zitten? Natuurlijk mocht ik stoppen. Weglopen van de weerstand die ik voelde vond ik geen goed idee. Ik hield vol. De laatste dag viel het mediteren mij mee. De tijd ging snel en ik vond het eigenlijk wel fijn. Ik heb nu zelf al een keer thuis gemediteerd een fijn begin van de dag.

We wisten het na het weekend even niet meer. Waarom?

Suzanne: Na het weekend plofte Yvonne en ik bij mij thuis op de bank en plaatste een selfie op instagram met de tekst. “Wij zijn er weer maar wij weten het even niet.” Ik wist het ook echt even niet. Na een paar dagen in rust en dan opeens weer voluit mogen praten was gek. Ik voelde me heel licht en helder in mijn hoofd. Er was geen gedachte storm ook had ik niet de behoeften om van alles te doen. Ik zat gewoon een beetje op de bank te zitten en voelde me heel gelukkig. Ik zei voor de grap tegen Yvonne: Ik denk dat wij straks gaan hemelen. Het voelde namelijk of ik nog niet helemaal geland was in de “gewone” wereld.


Yvonne: Ik wist ook echt niet wat ik er van moest vinden. Ik dacht dat een menandcoffee men mij op zat te wachten ergens hierboven. Ik voelde mij zo licht in mijn hoofd. Ik werd er bijna bang van. Zo leeg in mijn hoofd. Het beangstigde mij ergens dat je mind zo kan twisten. Ik voelde me als een veertje die zo langs de wind naar beneden viel.
Dit heb ik de week er na nog een paar keer gehad. Nu gaat het goed met mij en voel ik mij weer zoals voor het weekend. Alleen met een heerlijk opgeruimd hoofd.

‘Bedenk soms dat stilte het beste antwoord kan zijn’, maar voor iedereen?

Yvonne: Nee,dat denk ik niet. Ik ga het andere ook niet aanraden. Niet omdat ik het niet fijn vond, maar het was mijn beleving. Mijn ervaring. Ik vind dat je de keuze zelf moet maken om dit te doen. Maar je moet sterk in je schoenen staan, om dit weekend aan te gaan. Het is ergens een mindtwist. Daarnaast is het geen oplossing voor al je problemen. Het weekend was een soort helikopterview over mijn leven. Ja dat was heel fijn om te zien en te ervaren. Het bevestigde alleen maar wat ik al wist. Wat mijn zwakheden zijn en dat ik het soms best goed voor elkaar boks. En ja daar moet ik een beetje van huilen. Huilen van geluk.

Suzanne: Ik ben het met Yvonne eens. Een stilte weekend is geen oplossing voor jouw problemen. Je moet sterk in je schoenen staan want de gedachten nemen echt een loopje met je. Ik vond het heel fijn. De eerste dag voelde ik ontzettende weerstand. Ik was echt heel chagrijnig van een opdracht. Ik ben naar buiten gegaan en een stuk gaan lopen en gaan fotograferen. De stilte maakte  mij gek. Ik wilde zingen, dansen, springen en tegen de vogels gaan praten. Ik liet deze weerstand gebeuren. Ik besloot ’s avonds om niet naar een yogales te gaan en ben gaan slapen. De volgende dag ging het een stuk beter en ging ik de stilte steeds meer waarderen. Eten vind ik altijd een feestje maar als je stil bent is eten nog veel belangrijker. Ik keek echt uit naar het eten. Het was de bedoeling om dit rustig te doen. Zodat je bewust aan het eten was. Het  mindfull eten is mij niet gelukt! OEPS!

salade
Food
kleuren
kleuren
vuur
wandelen
kring
Ook deze retraite volgen? Via Stilte in beweging is deze te boeken voor de maand november. Bekijk hier de website voor meer informatie.

 

Mocht je verder nog vragen of opmerkingen hebben? Laat ze hieronder achter dan zullen wij die beantwoorden. We zouden het heel leuk vinden als je ons volgt op instagram

Liefs, Suzanne & Yvonne

Suzanne

↠ Hoofdredacteur & voedingscoach
↠ Receptontwikkelaar
↠ Save water, eat plants 💚
↠ Deelt met liefde vega(n) recepten

Latest posts by Suzanne (see all)